Growing is painful sometimes*

My jobs*

ตกบัสเป็นครั้งที่สองในหนึ่งอาทิตย์ (อันที่จริงถือว่ารับไม่ได้มาก แต่เราชิวๆ)
จำตอนขาดเรียนไปแกรนแคนยอนได้มั้ย? ทางเคาน์ตี้ส่งจดหมายมาเลย บอกว่าถ้าขาดอีกจะเสียเครดิตวิชาเรียน
ฮามาก ..

หิมะใหญ่กำลังจะมาค่ะ (เคาน์ตี้อื่นเค้าปิดเรียนกันหมด ดูเคาน์ตี้เราสิ  เป็นไง โมโหวิรดาปิดเองซะเลย อิอิ)
เมื่อวานแด๊ดหิ้วถุงจากกรอเซอรี่มา ราวกับ "เหมา" มาหมดกันเลยทีเดียว
ตอนนี้ในตู้เย็นมีโยเกิร์ตเกือบยี่สิบ ไข่เข่ย นงนมอะไร มีหมดดด
อยู่นี่น้ำหนักเกือบเจ็ดสิบแล้วอะ O_<

บอกพี่ยีสต์

"ตะเอง เค้าอ้วนอ่ะ"
"เดี๋ยวมานะ"

ไปหาอะไรมากิน

กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ไม่สำนึกเลย
ปากก็บอกว่าอ้วนไปอยากให้ให้มันผอมลงแต่ปากทำไมไม่หยุดกินซักที ~

วันนี้จะมาเล่าเรื่องจ็อบที่เราทำ
เรามาอยู่นี่ได้พ็อกเก็ตมันนี่จากสถานทูตเมกาในไทย $1000 ถ้วน  ให้ครั้งเดียวจบ
เราเอาเงินเรามาเองประมาณ $600

ตอนนี้ทั้งเนื้อทั้งตัว และเวลาอีกสี่เดือนก่อนกลับ เราเหลือ $160

55555555555555555555555555555555555555555555555555555
(^ ถ้ามีเงินเหลือเหมือนเสียงหัวเราะคงดี)

มาตอนแรกใช้เงินไปเยอะมาก เพราะซื้อของมือหนึ่ง (เดี๋ยวนี้เหรอ Thrift storee มือสองเท่านั้นค่า)
เราไม่ได้ใช้เงินซื้ออะไรกินช่วงสองเดือนหลังเลย นอกจากต้องไปเที่ยวไหน
คืออยู่โรงเรียนนี่ไม่จ่ายเลยนะ หาของจากบ้านไปกิน
แต่พอไปไหนต้องนั่งเมโทรทีนึง น้ำตาจะไหล ไปกลับสามสี่ดอลล์ ..
ประเด็นคือ ไม่อยากขอที่บ้านอ่ะ (ขอเค้าจะมีให้รึเปล่า?)

ตอนนี้งานประจำคือ "ส่งหนังสือพิมพ์"

คือเอาหนังสือพิมพ์มาแพ็กใส่ถุง แล้วไปส่งตามถนนที่เค้ากำหนดมา
ทำครั้งแรกสี่ร้อยฉบับ แด๊ดขับรถพาไปส่ง คือ โยนจากหน้าต่างรถกัน ฮามาก
จำได้ว่าครั้งแรกได้มา $60 เดินกรี๊ดตลอดทางเลยอ่ะ ดีใจมาก ฮา
เดือนนี้กำลังจะทำเยอะที่สุดเท่าที่ทำมา 950 ! $.15 ต่อฉบับ ก็คูณกันไป

อีกงานคือรับเซนจากโรงเรียนเหมือนเบบี้ซิท
คือ แด๊ดเค้ารู้ว่าเราต้องการเงิน (ไปเที่ยว) แด๊ดก็ถามมานานมากตั้งแต่เดือนแรกที่มาถึง
บอกว่า เนี่ยรับเซนเดี๋ยวให้เงิน  เราก็แอนตี้มาก ไม่เอาอ่ะไม่ทำ ทำไมอ่ะ เซนน้องเรา เรามาอยู่กินบ้านนี้ทำไมต้องเอาเงินจากการรับลูกเค้า บลาๆๆ  แด๊ดก็บอกว่า ถ้าซอลกับเอมี่ทำก็ให้เงิน มันเป็นอเมริกันเวย์ อย่าคิดมาก  จนสุดท้ายเราก็ทำ (เพราะอยากไปเที่ยว)  ตอนตัดสินใจอยู่เราร้องไห้เลย ไม่อยากกลืนน้ำลายตัวเอง แต่ต้องการเงิน เราก็พูดว่า

This is wrong wrong wrong wrong!!
It's immoral!!!

Dad: Do you know what immoral means? ... Come to America and don't have fun! I want you to have fun, it's American way don't worry.

T____________T

แล้วไม่ให้เรารับเซนด้วยนะถ้าไม่เอาตังค์ แด๊ดบอกว่า ไม่ได้ ต้องเอาเงิน
คือแด๊ดทำงานเวอร์จิเนีย ขับรถประมาณสอง ชม. เซนเลิกสี่โมง เค้าต้องมาถึงก่อน
ก็ต้องเลิกงานประมาณบ่ายสอง  มัมก็ยุ๊งยุ่งอยู่ใกล้แค่นี้เอง ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน
สรุปกุทำ ฮา  ได้วันละสิบดอลล์ 

งานอื่น เราก็โพสต์ลงในเน็ต รับสอนภาษาไทยกับ student photographer

รับสอนภาษาไทยเรามีปัญหามาก
เพราะพอเจอลูกค้าแล้วกลายเป็น "เพื่อน"  พอเป็นเพื่อน เก็บเงินไม่ลง ไม่เก็บเค้าอีก - -"

ทำใจไม่ได้อ่ะ ยิ่งเค้าอยากเรียนภาษาไทยเราก็ยิ่งปลื้มใจ
มัมบอกว่า ถ้าไม่เก็บคิดดี ๆ นะ เพราะต้องนั่งเมโทรไปสอนเค้า 
คือตอนนี้เราจ่ายเงินไม่ได้อ่ะ มีแต่ต้องทำให้มันมากขึ้น
เราจะไปเที่ยวฟลอริด้ากับแคลิฟอร์เนียสปริงเบรคนี้ งบมันต้องมากกว่า $700
ไม่งั้นไม่พอแน่ ๆ ไปฟลอริด้า พี่สาวเราจะเช่ารถ ค่าเช่าบวกแก๊สอีก
คนที่นี่เค้าไม่คิดเหมือนคนไทยไง อะไรก็แชร์หมด
เราจะทำเงิน $600 ได้มั้ยก่อนสปริงเบรค????

อ้อ
วันศุกร์ที่ผ่านนนผ่านนนผ่านมา ไปทำงานมา ครั้งแรกในฐานะช่างภาพ
เกือบไปไม่ทันเรือ

คือ เป็นงานแต่งงานบนเรือล่องไปตามแม่น้ำ potomac

จบงานรู้เลยว่า เป็นช่างภาพมันไม่ง่ายเลยซักนิดเดียว ไม่เลย
ต้องใช้สมองตลอดเวลา  สมองเราทำงานตลอดเวลาจริง ๆ สี่ ชม ที่ทำงาน
ใจก็อยากทำให้ดี ๆ ให้ลูกค้าพอใจ กล้องก็ไม่โปรเฟชชั่นนอลเลย แฟลชของกล้องด้วย
ไม่มีอุปกรณ์พิเศษ เลนส์ธรรมดาสุด ๆ  แล้วนึกสภาพงานกลางคืน .. แสงน้อย
ขนาดเปิดแฟลชบางทียังโฟกัสไม่ได้

แล้วระทึกมาก ตอนเค้ารอให้เราถ่าย
แต่มันถ่ายไม่ติด !!!

ต้องทำหน้ามั่นใจ อย่าให้เค้ารู้นะว่าจริงๆกุไม่รู้หรอกว่าต้องแก้ยังไง
ฮาตัวเองมาก

เอารูปมาให้ดูนิสนึง

เจ้าสาว แต่งเข้มเนอะ

สวยมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก วิวงามมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม
หนาวมากด้วย

โบนัสของงานนี้คือวิวสวย ๆ บนเรือแพง ๆ กับอาหารหรู ๆ ซึ่งเค้าเสิร์ฟตรูทำไม? ฮา

แล้วเป็นช่างภาพต้องมีมุมในหัวตลอดเวลา เพราะเค้าจะมาถามเราว่า จะถ่ายรูปหมู่ใครควรยืนตรงไหน
เค้าจะถามความเห็นเราตลอด จะออกไปถ่ายข้างนอก มุมไหนดี  คือเหมือนเราต้องคิดตลอด มีภาพในหัวตลอด
สนุกดีนะ เรากดชัตเตอร์จนปวดนิ้ว ปวดไหล่ 
กลับบ้านปวดหัว กินไทลินอลไปสองเม็ด ฮา

เราคิดเรทต่ำมาก ปกติมือใหม่เค้าใช้เรท $65/hr ขึ้นไป
ของเรา $20/hr ต่ำกว่านี้มีอีกมั้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
ได้มา $80 คืนนั้น 

เป็นคนดีอีก ปริ้นรูป 5x7 ให้เค้าแถมไปด้วย

ได้เมลล์ตอบมาตอนเค้ารับของว่า

Thank YOU....Wirada

Great work, I and Roa love them and want to thank you for your great work you did for us....

we adore many of the pictures and we love that you took all sorts of shots....you really should not worry too much as you got nothing to worry about.....Thanks a million...and thanks for priting a picture of ours....

if I ever need a photographer I will make sure to call you first....

ก็หาเงินกันไป ชีวิต..
รู้อย่างเดียวว่า กลับไปไทยยอยู่เฉย ๆ ไม่ได้แล้วอ่ะ
ถ้ากลับไปแบเงินขอเงินพ่อแม่เหมือนเดิมคงยาก ต้องหาเรื่องจนได้
จริง ๆ ก่อนมาเราก็ขายผ้ามือสองหาเงินเรียนเกาหลีเอง
ตอนแรกอยากลงทุนทำเสื้อยืดขายมากเลยอ่ะ กำลังคิดอยู่ตอนกลับไป หุ้นกับเพื่อน ..
เพราะแม่บอกว่า ยืมเงินไปลงทุนได้แต่ต้องจ่ายคืน (นะยะ)

เรียนมอปลายมา ค่าเทอมเราก็จ่ายเอง
เอาเงินจากที่ได้ทุนปีละห้าพันมาจ่าย ..
จำได้ว่าเงินก้อนแรกที่หาได้ คือ จากการเขียนหนังสือ .. ยังตรึงใจอยู่ทุกวันนี้ (ถึงจะได้ไม่ครบตามสัญญา)

แต่เราชอบที่เมกาตรงที่
คนเค้าไม่อคติและมีแนวคิดที่ต่างจากบ้านเรา
เพื่อนเราทำงานกับโรงพยาบาล ขนส่งเลือด ฯลฯ  ที่นี่เปิดโอกาสให้เด็กได้ทำงาน
เราจำได้ว่า ตอนเราจะไปคอสตาริก้าที่ไม่ได้ไปเพราะป๊าโทรมาบอกว่า

"ทำไมมืงไม่เรียนให้มันจบ ๆ ให้มืงจบมหาลัย มืงจะไปไหนทำอะไรกุจะไม่ว่าเลย"

มาอยู่ที่นี่ห้าเดือนเราบอกป๊าได้แค่ว่า

"ขอโทษนะป๊า  เวิลด์คงรอให้ถึงเวลานั้นไม่ไหว"

จบมหาลัยแล้วทำไมวะ? ไม่จบแล้วทำไมวะ?
เมื่อไหร่แนวคิดนี้จะสูญพันธุ์ไปซักที

สูตรความสำเร็จมันมีแค่นั้นเหรอ?
แล้วจะสำเร็จได้ไงในเมื่อไม่สร้างสูตรของตัวเองด้วยซ้ำ

How can we be a successful person... if we don't even have our own formula?

เรารู้แค่ว่า กลับไปเรากับป๊าต้องมีเรื่องกันซักเรื่อง
เพราะนิสัยเหมือนกัน ไม่ยอมใคร ความคิดตัวเองเป็นใหญ่
ดั๊นนนน มาคิดกันคนละแบบคนละสมัย 

บางทีก็น้อยใจป๊า ไว้ค่อยมาเล่าถ้าโดนอะไรที่ทำให้เจ็บใจมา ฮามั้ย?
ป๊าเป็นผู้ชายที่เรารักที่สุดในโลกแต่เป็นคนทำเราร้องไห้มากที่สุดในโลก
เคยคิดนะว่า  ทำไมกุยังตั้งใจเรียนอยู่ทกวันวะ ทำไมกุต้องคิดว่าอยากทำให้เค้าภูมิใจ
เราได้ทุนมาเมกาฟรีนี่ แค่สิบคนในประเทศนะเว้ย สี่คนมาเมกา หกคนไปอเมริกาใต้
เราเขียนหนังสือ เอื้อมหาโอกาสเอง วันที่รู้ว่าได้ตีพิมพ์ โทรหาป๊าคนแรก
ตอน มอ สอง ไม่ได้เกรดสี่ครั้งแรกในชีวิต โทรร้องไห้กับป๊า บอกป๊า ขอโทษนะ ป๊าอย่าเสียใจนะ

สิ่งที่ป๊าเคยพูดกับเราแล้วทำเราสะอึกมาก ๆ แบบจุกไปเลยคือ
"มืงไม่ต้องตั้งใจเรียนให้มันมากก็ได้นะ เรียนไปก็เท่านั้น"

โลกทั้งโลกเหมือน .. วูบ .. มืดไปหมด
เราแค่ขอ "กำลังใจ" จากผู้ชายคนนี้เท่านั้นเอง ป๊าให้ไม่ได้เหรอ?

โอ๊ยย ยาว เรื่องป๊าไว้ค่อยมาเล่าเถอะ ...  เป็นอะไรที่อยู่ในใจตลอดมา
ร้องไห้กับแม่กับพี่ยีสต์บ่อยมากเรื่องนี้

Growing is painful sometimes...

ทิ้งท้ายไว้ด้วยรูปนี้

๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕๕

อัพมาซะยาว  มีใครสนใจบริจาคเงินมั้ย?
เย้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ปล. พี่ยีสต์ไม่สบายแหละ